Ansızın Gelen Gece

Şimdi dostum, sen beni sevdin de ben göremedim.
Ya da dünya kör etti beni amansızca.
Canım yandı, pazarlarda satıldı bedenim.
Senin acına tanık olabildim sadece.
Oysa tanıklığım, Ortadoğu’da kabul görmüyordu.
“Bir kadın daha söze gelmeli,” diyeceklerdi.
Bu yüzden ben tekfir edilirken, sen Buhari’yi dinleyeceksin,
Bulacaksın, bir kadını daha.
Ve aşkımız sona erecek.
Sonra sende karşılık bulacak her şey.

Ben kendime söz vermiştim,
Eğer gece çökerse hayatıma bir gün,
Kimsecikler kalmazsa etrafımda,
O gece intihar edeceğim diye.
Gece ansızın bastırdı, ben korktum.
Sen olsan yanımda “korkma” derdin, sen yoktun.
Sonra bende de karşılık buldu her şey.

Althusser, bir sabah ansızın sevdiğini boğmuştu,
Tanrıya isyanına karşın.
Sende bir sabah ansızın boğazıma yapıştın,
Tanrıyı sevmene karşın.
Sence çirkinleştim,
Sence hak etmedim seni.
Evet, ben çirkinleştim çünkü tüm şehirler bana ihanet etti.
Bu yüzden bir gece intihar edeceğim ansızın.

Yine çok konuştum dostum.
Birazdan susturacaksın beni.
Bana morfik alanı anlatacaksın,
Analog kameraların kareleri nasıl hapsettiğini.
Ben seni dinleyeceğim ve dünya duracak,
Ben duracağım, sen devam edeceksin.
Sonra beni ne kadar sevmediğini anlatacaksın,
Diğer günde başka bir kadına beni ne kadar sevdiğini.
Böbürleneceksin hatta, “güzel severim” diyeceksin.
Güzel de seversin sen.

Lakin dostum, bir sabah ansızın kalbimi yardın.
Sesimi çıkaramadım, sen canıma kıyarken.
Kabullendim ve sükunetimi korudum.
Ölüm, rasyonelize edildi bende.
Sen İsmet Özel’i sevdin biraz daha.
Ben ne kadar faşist söylem varsa ağzımda topladım.
Ben senin sevdiğin şiiri ezberledim,
Sen benim sevdiğim şiiri hiç bilmedin.

Şimdi dostum, ben bu gece ansızın intihar edeceğim.
Sen bilmeyeceksin, dostlar bilmeyecek.
Tanrıyı çok sevdiğimi bilirsin ama,
Tanrının da beni ne kadar sevmediğini.
Bu yüzden “aşk olsun” diyeceğim onu görünce.
Üçüncü elma senin yanı başına düşecek.
Aşık olacaksın,
Kalbin yarılacak.
O gün beni hatırlayacaksın,
Ben bir gece ansızın intihar ederken.